Herşeyin Başına Başarı Koyduk

Bazı insanlar var; sanki doğar doğmaz “başarılı olacaksın” diye kulağına fısıldanmış. Daha emeklemeden, “Bu çocuk ileride CEO olur!” denmiş olabilir.

Hırs, bazen kahve gibi… Azı uykunu açar, fazlası kalbini çarptırır.

Peki ne zaman bu kadar hırslı olduk?

Yoksa insanlık tarihinin en başından beri mi böyleydik?

Tarih Sahnesinde İlk Hırs: Mağara Duvarından Tahta Çıkışa

İlk insanlardan beri birbirimizi geçme, üstün olma isteğimiz var. Mağara duvarına el izini bırakan atamız bile, “Bak ben buradaydım, sen kimsin?” demek istemiş olamaz mı?

Sonra bu el izleri tahtalara, taşlara, piramitlere dönüştü.

Antik Mısır’da firavunlar ölümsüzlük için mezarlarına altınlar gömdü.

Orta Çağ’da krallar toprak için savaştı.

Rönesans’ta ressamlar “en tanınan ben olacağım” diye birbirinin gölgesini ölçtü.

Yani kısacası, hırs insanlıkla yaşıt bir virüs gibi.

Modern Hırs: Başarı Odaklılık Çağı

Bugünse taht yerine “LinkedIn profili”, kılıç yerine “özgeçmiş” taşıyoruz.

Hırs artık savaş meydanında değil, açık ofislerde, parlak ekranlarda yaşanıyor.

Her şeyin başına “başarı” koyduk:

Başarı hikayesi, başarı semineri, başarı kahvaltısı (!)

Sanki başarısız olmak insan olmanın ayıbıymış gibi...

Oysa başarısızlık da bir sonuçtur, sadece beklediğimiz değil.

Ama bunu kimse konuşmak istemiyor, çünkü vitrinde her şey parlak olmalı.

Hırslı Olmak Kötü mü Peki?

Değil elbette.

Ama doz meselesi.

Einstein bile “Ben o kadar zeki değilim, sadece meraklıyım” demiş.

Yani onun yakıtı merak, bizimki kıyas.

“Başarılı olayım” demekle “başarılı görünmek” arasında ince ama yakıcı bir fark var.

Kendinle yarışmak başka, herkesi rakip görmek bambaşka bir yorgunluk.

Biraz Mizah, Biraz Gerçek: Hırsın Günlük Halleri

Spor salonuna sadece aynadaki gelişmeyi paylaşmak için gidenler.

Yeni kitap alıp kapağını kahveyle fotoğraflayan ama bir sayfa okumayanlar.

“Bu yıl kendimi geliştireceğim” deyip, üçüncü gün pes edenler (evet, hepimiz oradaydık).

Hırs bazen bizi motive eder, bazen içimizi kemirir.

En tehlikelisi de, “bitmeyen hırs”tir. Çünkü doymaz.

Bir hedef biter, diğeri gelir.

Başarı sarhoşluğu geçmeden yeni bir içki arar.